Een mening kan zich aandienen als een reflex. Je ziet of hoort iets en voor je het weet bepaalt een mening sterk je gemoed. Alsof iemand met een hamertje tegen je knie tikt: de reflex is er. Aldus Coert Visser die uit het boek Oplossingsgericht aan de Slag citeert dat hij samen met Genda Schlundt Bodien schreef.
Het kan van alles zijn: iemand zinspeelt op je geringe ervaring, iemand maakt een grapje dat je persoonlijk opvat, iemand laat je wachten wat je het gevoel geeft dat hij de afspraak niet belangrijk vindt, et cetera, enzovoort.
Een open, vragende houding helpt de reflex te onderdrukken. Een houding van niet weten in plaats van een houding waarin je maar al te goed weet wat iemand bedoelt.
In spannende gesprekken is de kans groot dat er dingen gezegd of gedaan worden, die reflexen oproepen. Als het lukt dat op te merken en ze niet als reflexen je gemoed te laten bepalen, zul je opener het gesprek kunnen vervolgen.
- Weet wat voor jou situaties zijn, die refexen oproepen (zie ook de eerdere post over lastpakken)
- Registreer spanning in geprekken en probeer je er bewust van te zijn
- Ga naar het balkon (Ury); wordt toeschouwer en observeer wat er gebeurt
- Neem een pauze, schors, neem een slokje
- Adresseer dat wat je triggert of laat het los (maar dan ook echt) of vraag wat iemand bedoelt
- Ga door met het gesprek
- Evalueer voor jezelf: wat gebeurde, vanwaar de reactie, wat is een adequate oplossing?
In Gericht onderhandelen staat een hoofdstuk over ´Wat als het spannend wordt´. Lees dat eens en laat weten wat je er van vindt.
